Τὸ βεγγαλικὸ

Νυχτώθηκα ὅπως πάντα

στὴ σκοτεινὴ βεράντα

Καὶ διάλεξα ἕν᾿ ἀστέρι

τὸ κράτησα στὸ χέρι

Σὲ λίγο τοῦ ᾿πα «φύγε»

τὸ φύσηξα καὶ πῆγε

Στὸ ἀντικρινὸ μπαλκόνι

ὅπου καθόταν μόνη

Μελαχρινὴ κοπέλα

μὲ κάτασπρη κορδέλα

 

Τὸ πῆρε στὴν ποδιά της

τό ᾿βαλε στὰ μαλλιά της

Τὸ φόρεσε βραχιόλι

καὶ λαμποκόπησε ὅλη

Ἔπειτα ἦρθε ὁ μπάτης

πῆρε τὸ κάθισμά της

Τὴ φύσηξε ἀπ᾿ τὸ πλάι

μὲς στὴ βραδιὰ τοῦ Μάη

Κι ἄξαφνα μὲς στὸν οὐρανὸ

κάηκε σὰν βεγγαλικό.

Ὀδυσσέας Ἐλύτης